کلاس درس عمومی خودم رو نرفتم، با یکی از آشناها رفتم کلاس مقدمات فیلم سازی تجربی. انیمیشنهای کوتاه از سبک آوانگارد،موسیقی و تصویر و سیال احساس بصری و شنوایی، بدون ذره ای از ذات پر دروغ و تاریخچه برتری طلبی واژه. فروید همراه ناخودآگاهش هر لحظه ناخون بلند کج و کوله و کثیفشو به تخته سیاه نگاتیو و ذهن من می کشید. انیمشینهایی بودن برای عرق کردن و لبخند گنگ زدن،اتوپیای سینمایی من.
توی همین کلاس،چند حربه ای هم از فیلمبرداری تلویزیونی یاد گرفتم. شات آمریکایی و اکستریم کلوز آپ و اکستریم لانگ شات و چند تا اسم دیگه. برای چند لحظه غرق لذت ارگاسمیک تحمیل نوع دید و لذت خودم به مخاطبم شدم.
حیف، احتمالا آخرین شانسم برای تجربه این کلاس بود.
---
از خواب می پرم و توی اتاقم قدم میزنم، عصبی نیستم. حس خواستن نا آشنایی دارم که به هیچ خاطره ای از گذشتم اشاره نداره، جز شبهای دیگه. لباسم بیرونم رو می پوشم، از ساختمون خوابگاه می دوئم بیرون. می دوئم طرف استادیوم. با خودم مسابقه بالا رفتن از جایگاه تماشاچی میذارم. صدای نفس نفسم سریعتر از خودم به مقصد میرسه. وای میسم و شهر و دانشگاه خوابیده رو نگاه می کنم و چراغای غیر شهری تک و توک روشن رو...
---
لذت برنامه نویسی برای من به القای حس خداوندگاریشه.
---
و چراغای غیر شهری تک و توک روشن رو. صدام رو به باد مرطوب می دم. داد میزنم. داد میزنم. داد میزنم.
because of my own will brother, because of my own thirst