3.تکنولوژی چشم پزشکی و تشخیص شماره چشم به طور چشمگیری نسبت به آخرین باری که دیده بودم پیشرفت کرده. چونه رو میذاری روی یه میله که بیشتر از ۱۰ تا مریض دیگه-با انواع عفونت های پوستی و دهانی احتمالی-قبل از تو امتحانش کردن و بعد به یه منظره نفرت انگیز روستایی و چمنزار و جنگل سبز نگاه میکنی. تصویر[ به اندازه کافی برای تشدید سردرد] تار و شارپ میشه و بعد هم شماره و وضعیت آستیگماتیسمیک چشم ها رو روی یه کاغذ پرینت شده میبینی.
...چهار تا چشم میشی-سفید دارم.
پ.ن:طفلکیها هیچ کدوم باور نمیکردن من متولد 69 باشم... آخرشم مسئول پذیرش برام 60 نوشت.
---
2.هر چی بیشتر سعی میکنم از "...یسم" (...ism) ها فاصله بگیرم بیشتر به تولید "...یسم" نزدیک میشم.
احتمالا چند مدتی برای یه نشریه مارکسیستی پارسی زبان مینویسم، با اینکه با بیشتر مانیفست مارکسیسم مخالفم. قبول کردن این کار دلایل زیادی داشت-در حال حاضر دلیلی برای ذکرشون نمیبینم.
---
1.فرصت دوباره ای برای بازسازی قسمتهای هرز رفته شخصیتم پیدا کردم. خوشحالم که قبل از محلول شدن توی گله این فرصت به وجود اومد.خوشحالم از اینکه توانایی فکر کردن دارم، خوشحالم از اینکه شرایط آزاد فکر کردن رو دارم، خوشحالم از اینکه تعداد چیزهایی که بهشون وابستم کمتر از تعداد انگشتهای یه دستمن.
این روزها کلا از زندگیم لذت میبرم.
---
4.چند هفته ایه که از جو کوانتمی در اومدم و به ریسمانها و M-Theory علاقه مند شدم. یکشنبه هم یه کنفرانس هر چند کوتاه در موردش دارم...توضیح هر چند قصه-وار این نظریه ها برای کسایی که هنوز نمیدونن دستگاه مختصات دکارتی چیه کار سختی به نظر میاد.
---
0. به استفاده از کلمه "دوست" حساس شدم.
-
نوشتن رو متوقف نکردم، اما انگیزم برای انتشار عمومی این جور متنها کمتر شده. هر بند بالا قسمتی از یکی از روز نوشت های من بود.
3-4 مقاله و چند تا داستان توی تعطیلات نوشتم، اما به هیچ وجه انگیزه ای برای انتشارشون ندارم. این پست هم نوعی اعلام زنده بودن به آشنایان مجازیم بود.