صدای زنگ با صدای بلند در راهروی طولانی میپیچد. دری قهوه ای و رنگ و رو رفته باز میشود و مردی با کت و شلوار و کیف مشکی از آن خارج میشود.  ریشش از ته تراشیده شده و عینک بدون فریم بر چشم دارد. پشت سرش عده ای جوان با کوله پشتی و کلاسور خارج میشوند.
مرد مستقیما" به سمت درب خروج میرود، تند راه نمیرود، اما گامهایش محکمند. از در ساختمان ۳ طبقه و نسبتا" بزرگ خارج میشود و وارد محوطه وسیعی میشود. پایین پله های ورودی ساختمان چند ماشین پارک شده اند. مرد مسیرش را به سمت ماشین خودش حرکت میکند. سوار ماشینش میشود و درب را میبندد. کیفش را باز میکند ، از داخل آن ضبط صوت کوچکی در می آورد و میگذاردش روی داشبورد. دکمه ریکوردش را فشار میدهد. استارت ماشین را میزند و شروع به رانندگی میکند، و در همان حین هم حرف میزند:
-"امروز یکی از شاگردام از من راجع به  لیلی و مجنون سوال جالبی کرد. پرسید چرا مجنون با اینکه این همه عاشق لیلی بوده، چرا سعی نمیکرده تا بهش برسه... سوالی که من از خیلی وقت پیش بهش فکر میکردم. آره، از خیلی وقت پیش... شاید از دبستان. خیلی راجع بهش تحقیق کردم. شاید سر همین تحقیقام بود که اینقدر به ابدیات... منظورم ادبیاته... علاقه من شدم. شاید جواب همه سوالهای شرق شناس ها با دونستن جواب این سوال حل بشه. یادم میاد قبل از امتحان دکترام یه مقاله راجع به این موضوع خوندم. توی اون مقاله قسمتی از جواب این سوال بود. نویسنده مقاله که خودش یکی از شرق شناسهای معروف غربی بود، بعد از بررسی بسیار روی تاریخ شرق به این نتیجه رسیده بود که خاور میانه ای های اصیل مانند ایرانیها و عربها در علاقه مند شدن خودشون رفتار متفاوتی رو نسبت به غربیها نشون میدن. اونم اینه که دنبال رسیدن به چیزی که به اون علاقه دارن نیستن... بلکه کاملا" برعکس، بیشتر دنبال نرسیدنن، منم کاملا" با این نظر موافقم. به نظرم خصلت اصلی ما ایرانیها اینجوریه..."
ماشین را رو به روی یک مجموعه آپارتمانی پارک میکند. دزدگیر آن را روشن میکند و در اصلی را باز میکند. وارد راهرو میشود و به سمت در روبروی راهرو میرود. با کلید آن را باز میکند و وارد میشود. از پشت در صدای مرد بگوش میرسد: "سلام عزیزم، چطوری؟ این گلم برای تو گرفتم تا یادت باشه همیشه دوستت دارم"
---
خب، هر سبکی ارزش امتحان کردن رو داره.